Jeden z najważniejszych zespołów polskiej sceny rockowo-bluesowej, zagrał swoje największe hity! "Skazany na bluesa", "Wehikuł czasu", "Whisky", "Sen o Wiktorii", "Czerwony jak cegła", "Lunatycy" i wiele innych!

Długo się zastanawiałem czy takiemu gówniarzowi wypada komentować występ zespołu który został założony kilka lat wcześniej niż pojawiłem się na świecie.  Jednak dotarło do mnie, że grupa Dżem jest zjawiskiem ponadczasowym – wychowali już jedno pokolenie, a teraz wychowują kolejne.  Dlatego ich muzyka jest także kierowana do słuchaczy w moim wieku.

22 października w gdańskiej Filharmonii Bałtyckiej  odbył się niecodzienny występ dinozaurów rocka. Nietypowy   bo akustyczny. Sala mimo niemałej ceny biletów wypełniła się szczelnie po same brzegi. Wśród publiczność można było dostrzec  zarówno młodych fanów w charakterystycznych koszulkach z czerwonym logiem zespołu, a także starszych miłośników w marynarkach i pod krawatem.

Zespół zaprezentował, zgodnie z oczekiwaniami, wszystkie swoje największe hity. Uderzający profesjonalizm, wykształcone do perfekcji brzemiennie i mimo wszystko świeżo brzmiące zagrywki i popisówki weteranów z Dżemu sprawiły, że każdy kto tego wieczoru się pojawił, w tym bądź co bądź dostojnym miejscu, otrzymał dokładnie to czego oczekiwał.

Miłym dla ucha zaskoczeniem było zupełnie przearanżowany utwór „Wehikuł Czasu” z  przerobioną linią melodyjną.  Przepięknie zabrzmiał grany jedynie na klawiszach kawałek „Do kołyski”. Koncert nie mógł inaczej się zakończyć jak bisowanymi „Whisky” oraz „Czerwony jak cegła”.

I tak koncert który wszyscy mieli wysłuchać siedząc w wygodnych fotelach zakończył się dla całej sali na stojąco. Jedyne co można by było zarzucić zespołowi to bardzo mały kontakt z publicznością. Ograniczone prawie do zera opowiadania Macieja Balcara sprawiły trochę wrażenie, że zespół po prostu zagrał koncert bo trzeba było zagrać. Z drugiej jednak strony czego się nie wybacza jednemu z najważniejszemu zespołowi polskiego rocka.